سرآغاز اولین سفر، قسمت دوم: پریدن!

25

بعد از چند ساعت توقف توی فرودگاه شارجه و چندین ساعت خواب‌و‌بیداری، هواپیما بالاخره روی زمین نشست و حال من بودم و دنیایی که قرار بود برای تجربه‌های جدید درش رو به‌روم باز کنه.

قل خورده بودم لا‌بهلای یک دنیا حس متغیر: هیجان، خوشحالی ترس، نگرانی و دلهره! همه حسی بود بجز اون حس‌های رویایی که قبل از شروع سفر تصورش رو می‌کردم. هیچ اثری از هیچ نوع ذوق‌زدگی‌ نبود: «اصلا کجای ماجرا اخه رویایی بود که حالا حس‌هاش رویایی باشه؟ نکنه اشتباه کرده بودم؟ اگه نشه چی؟ اگه همه‌اش دروغ باشه که سفر به پول زیاد نیاز نداره چی؟!».

هزار دلاری که کل دار‌‌‌ و ندارم بود رو سفت توی جیبم ‌چسبیدم و راه افتادم به سمت خروجی و گرفتن چمدونم. تمام امیدم به اون دوسه روزی بود که قرار بود تو خونه‌ی دوستم برای از بین رفتن جت‌لگ و خستگی پرواز بگذره. توی همین فکرها بودم که یکهو دیدم همه‌ی مسافرها چمدون‌هاشون رو برداشتند و رفتند و من همچنان منتظرم! که انگار هیچ خبری از چمدون من نیست! که جدی جدی هیچ اثری از چمدون من نیست! کارت پرواز رو دراوردم و به امید ایستادن تو جای اشتباه چک کردم، ولی همه‌چیز درست بود و سر جای درست ایستاده بودم. واقعیت ماجرا این بود که سفر ظاهرا رویایی شروع شده بود ولی هیچ خبری از یک شروع رویایی نبود.

یکهو پرت شدم به یک ماه قبل، یعنی فردای روزی که بالاخره تصمیم شروع سفر رو گرفتم؛ پشت کامپیوتر توی شرکت نشسته بودم و بلیط قیمت می‌کردم و هر چند دقیقه یک‌بار از ‌خودم می‌پرسیدم:

«مریم واقعا مطمئنی؟!»

کار توی شرکت خوب پیش می‌رفت و به خوبی توی کار جدید راه افتاده بودم. با سابقه درسی و تحصیلی خوبی که داشتم به سرعت بعد از فارغ‌التحصیلی شروع به‌کار کرده‌بودم و حال تو اوج پیشرفت شخصی داشتم چشم‌هام رو به‌روی کارم و موفقیت‌های اجتماعی می‌بستم و استعفا می‌دادم. «اگه بعدا پشیمون شدم چی؟ اگر بعدا کار پیدا نکنم چی؟ اگر اصلا این بهترین شغل زندگیم بوده باشه چی؟».
هیجان شب قبل رفته‌بود و حالا تنها چیزی که ازش باقی مونده بود استرس بود، استرسی که تمومی نداشت.حال و روزم به معنای واقعی حال و روز کسی بود که یک عمر ادعای پریدن از دره رو داشته و هزار بهونه و مانع سرراهش بوده و حالا بهونه‌ها کنار رفته و آرزوش رو مستقیم دادن به دستش. یک‌جوری که انگار همه‌ی عالم و آدم دارن بهش میگن: «اگه واقعا آدم آرزوهات و اهل پریدن هستی بپر و اگر نیستی برای همیشه این ادعا و آرزو رو کنار بگذار و به خودت اعتراف کن که ادم زندگی روتین هستی! برگرد و بقیه عمرت رو ساده و روتین و بدون ادعا زندگی کن!». درست همون موقع بود که فهمیدم

بغل کردن رویاهای زندگی جرأت میخواد و هرکسی جسارت این کار رو نداره

که اکثر ما ناخوداگاه ترجیح می‌دیم به‌جای به‌حقیقت دراوردن رویای زندگیمون، اون رو روی دیوار قاب کنیم تا تو همه‌ی روزهای ناخوبمون با حسرت ازش حرف بزنیم و از نامردی زمونه گلایه کنیم….

کارت پرواز هنوز توی دستم بود و خبری از چمدون نبود و این بخش ماجرا به هیچ‌کدوم از تصویرهای رویایی سفر شباهتی نداشت. گیج و پریشون هنوز منتظر پیدا کردن یک چمدون سیاه روی ریل خالی بودم و صدای ادمها مرتب توی گوشم تکرار می‌شد:
«چی با خودت فکر کردی؟ حماقت از این بزرگتر؟ یکهو کار و زندگیت رو داری میگذاری و میری؟ اونم تنها؟ این حرفهای قشنگ قشنگ برای فیلم‌هاست جانم نه برای زندگی واقعی!» و صداها و حرف‌هایی که انگار تمومی نداشت…

IMG_20160728_132315

 

تقریبا توی اون یک‌ماهی که از تصمیم به سفر تا عملی کردنش به‌طول کشید، از بقال سرکوچه تا ریش‌سفید محل همه نصیحتم می‌کردند که این کار رو نکنم. یک‌جاهایی هم ماجرا از نصیحت ساده جلوتر می‌رفت و کار به بحث و دعوا ختم میشد. «نکنه حق با اونها بوده باشه؟! نکنه که راست گفته باشند که همه‌ی این ماجراها برای فیلم‌ها و قصه‌هاست؟» و هزار شک و تردید دیگه‌ای که همین‌طور توی سرم می‌پیچید.

یکهو با صدای مسئول فرودگاه بود که به خودم اومدم: «متاسفیم خانم! چمدونتون توی بارهای هواپیما نیست و به مقصد نرسیده! احتمال می‌دیم که یک‌جایی توی مسیر گم شده! تو اولین فرصتی که خبری ازش شد حتماً مطلعتون میکنیم! روز خوش!» و من همین‌طور مبهوت از حرف‌هایی که شنیده‌ بودم، یکهو انگار تازه باورم شد سفر تنهایی و قصه هاش دیگه فقط یک رویا نیست و واقعا شروع شده، با همه‌ی سختی‌ها و چالش‌هاش…

 

IMG_20160728_132311

اولین سفر تنها و طولانی زندگیم با شوک گم شدن چمدونم و پیدا شدنش بعد از یک‌هفته شروع شد. سفری که اولش چهارماه طول کشید و بعد از یک بازگشت موقت چندماهه به خونه، تا زمان فعلی زندگی‌ام یعنی بیشتر از یکسال ادامه پیدا کرد.

طبق ایده‌ی اولیه قرار بود که بداهه و بدون برنامه سفر کنم تا راه برای پذیرش هر اتفاقی باز باشه. به‌ همین‌خاطر قبل از شروع سفر تنها برای بیست روز اول برنامه‌ریزی کردم: ده روز شرکت تو یک دوره یوگا‌و‌مراقبه و ده روز کار کردن داوطلبانه توی همون مرکز…
یادمه که یک ماه اول سفر تماماً پر از حس بی‌امنی بود و ترس و صادقانه‌اش هیچ لذتی تو هیچ گوشه‌اش جا نداشت؛ هرشب به سقف اتاقم زل می‌زدم و از حس اینکه برای چندماه یک سقف ثابت ندارم تا صبح خوابم نمی‌برد، از حس تنهایی میون این‌همه غریبه قلبم فشرده می‌شد و تمام روزهام پر از استرس برنامه‌ی مشخص نداشتن برای چند روز بعد بود.
یکی‌دو ماه اول که گذشت، نرم‌نرم ترس‌ها وسیاهی‌ها شروع کردند به کمرنگ‌تر شدن و یک آرامش خیال و حس امنیتی یواش یواش گوشه‌ی ذهنم جا گرفت . دور و برم پر شده بود از مسافرهای کوله‌به‌پشت از کشورها و فرهنگهای مختلف که با دیدن هرکدوم و شنیدن قصه‌شون ذره‌ای از ترس‌های عمیقم کم می‌شد. به خودم که اومدم دیدم چهارماه گذشته و من هنوز توی همون مرکزم، با این تفاوت که دنیام با دنیای پیش از پا گذاشتن به اونجا زمین تا آسمون تغییر کرده و دیگه تنها نیستم

من جزئی از خانواده‌ی بزرگ کولی‌ها و‌کوله‌به‌پشت‌های دنیا شده بودم

 

IMG_20160728_133112

با‌وجود این‌که تو شروع سفر ایده‌ای از زمان برگشتم نداشتم، بعد چهار ماه تصمیم به یک بازگشت موقت گرفتم. دیگه به‌وضوح توی خودم می‌دیدم که بعد از یک‌بار پریدن از دره و زنده موندن، نگاهم نسبت به هر دره‌ای تغییر کرده و یک‌چیزی توی درونم متولد شده که دیگه قابل انکار نیست. این‌بار مصمم‌تر از همیشه تصمیم گرفته بودم که برگردم و باقی‌مونده‌های گذشته‌ام رو پاک کنم تا سبک‌تر از قبل، راهم رو ادامه بدم.

و اینطور بود که بعد از یک بازگشت چندماهه، تمام خونه و زندگی‌ام رو ریختم توی کوله‌ی سی‌وپنج لیتری‌ام و این‌بار با اطمینان از شدنی بودن راه، قدم جدید رو برداشتم. راهی که این‌بار هدفش نه یک سفر موقت بود، نه مقطعی. این‌بار قرار بود بفهمم که

چطور میشه تو سفر «زندگی» کرد؟!

21

25 کامنت

  1. الان ساعت ۲:۳۰ صبح اومدم یک نگاه به توییتر بزنم که با این لینک سایت شما مواجه شدم خوابم میومد ولی خواب از چشمام پرید این داستان شما واقعا جالب امیدوارم همینطور ادامه بدیدموفق باشید.

  2. واقعا نمیدونم چی بگم، فقط میتونم بگم به قول خودت بغل کردن رویاها جسارت میخواد که تو اثباتش کردی، مناظر باقی داستان های هیجان انگیزت هستم. موفق باشی 👍🏻

  3. خيلي خوبه ك تونستي يك ماه به نتيجه برسي من بعد از چندين ماه هنوز نتونستم برم توي دل جريان👍🏽👍🏽
    گود لاك

  4. عالی بود یه سوال اگه الان بعد اینهمه تجربه برگردی حجم کوله چند لیتری انتخاب میکنی که کاربردی تر باشه؟

  5. بعد از چندین بار سفر با تور به ۳ کشور ایرانی رو و تجربه هتل ها ۴-۵ ستاره
    و بعد از آشنا شدن با شخصی به نام ارشاد و شما ها دوستان کوچرو
    هر چی میخوام به یاد بیارم از سفر های قبلی خاطره ای و لحظه ای رو متاسفانه چیزی ندارند برای یادآوری و تهی تهی هستند .
    اینه که اینبار تصمیم به کوله گردی گرفتم شش ماه دیگه اولین کوله کردی ۲۰ روزه رو شروع می کنم .

  6. منم اول اینستا دیدمتون بعد سایتتون, من از بچگی عاشق گشت وگذارم,ولی همیشه وابسته این و اون بودم, با خوندن داستانهای شما دل و جرا پیداکردم, به نظرتون برای شروع کوله گردی و هیچهایک کشور آذربایجان چطوره؟ چون ترکیه اوضاش خرابه و خطرناک.

  7. ترس بزرگترین مانع ذهنی برای هر کاری هست و شما تونستی با حرکت و اقدام اولیه به این مانع ذهنی غلبه کنی.
    نمیدونم در مورد شبکه ذهنی RAS چیزی شنیدی یا نه اما پیدا شدن اون کولی های کوله به پشت بی دلیل نبوده وقتی هدفی در ذهن فعال میشه و تو اون رو تو ذهنت دنبال میکنی قسمتی از مغز اون رو همیشه پیش خودش فعال نگه میداره و دائم به جهان منتشرش میکنه و جهان هم عین همون رو بهت نشون میده… یعنی همون کوله به پشت هایی که دیدی …و بالاخره باور میکنی که میشه…

    • ایول خیلی عالی بود. من خودمم همیشه اینجوری نگاه میکنم. یعنی هیچ وقت تیوریزه اش نکرده بودم ولی همین جوری میدیدم…چسبید کامنتت. عالی باشی

  8. وای دختر استرس گرفتم.قشنگ حسی که الان دارم،چند ماه سقف ثابت بالا سر آدم نباشه،پولت کم باشه،وای،مگه میشه؟مگه داریم؟دست کمش تنهایی نمیتونم.

  9. رویای من از وقتی که تونستم رویاپردازی کنم ازدواج با یه جهانگرد یا یه رقاص بود.حالا چرا ازدواج؟احتمالا بخاطر دید ایرانی و سنتیه ماست که زندگی دختر تو ازدواج خلاصه میشه.چرا جهانگرد یا رقاص؟چون هم عشق سفر دارم و هم رقص.تقریبا زیاد سفر کردم و زیادم رقصیدم ولی وقتی شروع کردم به جدا از خونواده سفر کردن تازه فهمیدم سفر ینی چی؟تازه فهمیدم استقلال داشتن و مسئولیت پذیری ینی چی؟عاشق سفرم،۲۶ سالمه،سر هر کاری رفتم دووم نیاوردم و رهاش کردم چون به این نتیجه میرسیدم که وقت سفر کردنو ازم میگیره.بارها با خودم فکر کردم شغل مناسب من چی میتونه باشه؟اولین چیزی که به ذهنم میرسید مسافر بودن بود،با خودم میگفتم کاش میتونستم مسافر باشم،ولی این که شغل نیست!شاید بهتر باشه لیدر بشم تا بتونم در حین کار کردن سفر کنم.چند روزه این سایتو دنبال میکنم‌.امشب که پستای شما رو خوندم،داستان سیرت،دیوونه شدم.پس میشه مسافر بود!!!حتما میدونی وقتی میگم با خوندنت بغض شدیدی راه گلومو بسته ینی چی.مسافرت بدون پول و برنامه،من کل زندگیم همین جوری بوده بدون برنامه.همیشه هم همه ازم گله دارن بخاطر بی هدفی ولی من بی هدف نیستم،فقط کاملا مثل شما فکر میکردم زندگی همینه،همین که راضی نباشی و تحمل کنی،همه دارن همینطوری زندگی میکنن!تازه دارم خودمو میشناسم.میخوام خودمو پیدا کنم،اول باید گم شم.ممنونم ازت،ممنونم از انرژیت.منو بهم ریختی کاملا و الان خیلی مشتاق و مضطرب و گیجم ولی مشکلی نیست.همین که بهم ریختم اولین قدم برای ساختن دوباره ست.میخوام سبک تر شم

    • مهسای عزیزم. خیلی خوشحالم که داری این سیر تغییرات رو می‌بینی. بدون روی من می‌تونی حساب کنی. عالی باشی

  10. چقدر انرژی میگیرم نوشته هات میخووووونم.تو واقعا یک نشونه بودی تو زندگیه من.حتما میخوام دوره مراقبه شرکت کنم تو ۴,۵ ماه آینده🙌

  11. سلام مریم جان موفق باشی
    و کلی اتفاق های خوب تو مسیرهات تجربه کنی
    منم تابستون دارم هیچهایکم رو شروع میکنم
    و خوندن سفرنامه هات برام جالبه
    یکم استرس دارم چون تجربه اولم هست و نمیدونم باید چیکار کنم
    اما میدونم ک میتونم

    • سلام حمید جان. مجبور نیستی سفر کوله گردی رو با هیچهایک شروع کنی. هیچهایک فقط یکی از روشهای حمل و نقل تو سفره. به نظرم یه نگاه به مقاله سفر کردن رو از کجا شروع کنیم که من نوشتم بنداز:)

  12. اون مقاله رو خوندم ( ک باید بابتش ازت تشکر کنم چون جالب بود). تجربه تور و کمپینگ داشتم. احساس میکنم با تور مسافرت کردن ازادیمو ازم میگیره.دوست دارم ب سفر کردنم بیشتر هیجان بدم , اطرافمو بهتر لمس کنم , ادما رو بیشتر بشناسم و کلی چیزای دیگه . برا همین هیچهایک رو انتخاب کردم …

Comments are closed.